جریان کاذب

ه گزارش «باشگاه خبرنگاران» که خود را بزرگ‌ترین خبرگزاری فارسی‌زبان دنیا می‌داند، کتاب شعر محمود احمدی‌نژاد به همت «مرکز اسناد ریاست جمهوری» منتشر شد. به گزارش گروه وب‌گردی باشگاه خبرنگاران و به نقل از «خبرگزاری آنا» کتاب «این جویبار جاری» با هدف تبیین آرا و نظریات و ثبت سخنان محمود احمدی‌نژاد پیرامون شعر و ادب فارسی، در محافل، مجامع، همایش‌ها و نشست‌هایی که به مناسبت بزرگ‌داشت شعرای بزرگ شعر فارسی یا تقویت و گسترش زبان فارسی ایراد گردیده، منتشر شده است. رییس جمهوری ایران «شعر را هدیه‌ای الهی، تلاشی مقدس برای عبور از وادی عقل و ورود به آستانه‌ی عشق و جاری شدن در هستی لایتناهی، فریاد هنرمندانه‌ی آدمی، هنر برتر ایران زمین و شاعران را واصلان کمال و متصل به انسان کامل می‌داند
در حالی خبر انتشار این کتاب در خروجی‌های خبرگزاری‌ها قرار می‌گیرد که حتا نوشتار فارسی آن نیز از سلامت زبانی برخوردار نیست. خرده‌گیری از ضعف زبانی را اگر به کناری بگذاریم، با معضل‌های ریز و درشت دیگری مواجهه پیدا می‌کنیم. نکته‌ی مهم این است که این معضل‌ها فقط از دل ادبیات و زبان بیرون نمی‌آیند بلکه نشان از بیماری‌های طاقت‌فرسای اجتماعی دارند که دیگر امید هم برای بهبود آن کارساز نیست آن هم در زمانی که هر کدام از ما تیشه برداشته‌ایم و در تلاش برای نابودی آنیم. نمونه‌اش را می‌توان در کتاب «این جویبار جاری» سراغ گرفت. حتا اگر تمام کتاب را نخوانید و حتا اگر به چند صفحه‌ی نخست آن بسنده کنید و یا به دلیل انتشار آن نظر داشته باشید، به عمق فاجعه‌ی جاری پی خواهید برد.
 مسئله بر سر این نیست که این فرد این کتاب را نوشته است، حتا مسئه بر سر جای‌گاه حقوقی ایشان و جای پایش بر تاریخ نیست، شاید حتا مسئله ادبیات فارسی هم نباشد که دیگر به تاراج رفته است و بر گوری که مرده نیست اشک نمی‌ریزند. چگونه است که در این سرزمین ادب دوست و ادیب‌پرور، نطفه‌ی هر بشری با شعر و شاعری بسته می‌شود و هر کس دیوانی از شعر بر بغل دارد؟ چگونه است که فرهیختگی فرد را نه در ادب و اندیشه‌ی او و نه حتا در دانش ادبی او بلکه در افاضات گاه و بی‌گاهش آن هم در زمینه‌ای که آگاهی ندارد جست‌وجو می‌کنیم؟ به چه دلیلی همه‌ی ما باید در هر زمینه‌ای نظرگاهی داشته باشیم در صورتی که همه‌ی رشته‌ها حتا به‌جانب زیر شاخه‌های فرعی هم آن‌چنان پیش رفته‌اند که دیگر دانش عمده نسبت به یک علم نمی‌تواند جواز پرداختن به زیرشاخه‌های همان علم باشد؟
نکته‌ی در خور توجه‌ دیگر این است که در زمانه‌ای که برای هر کلمه‌ی یک سیاست‌مدار با این حجم کاری و این میزان از مسوولت، اندیشه می‌شود و این کار توسط افراد مجرب و ماهر در زمینه‌ی مورد نظر صورت می‌پذیرد، به چه دلیل موجه‌ی مقام ارشد حکومتی با تمام مسوولیت‌های خطیرش، این‌ همه زمان را هدر می‌دهد برای محصولی که از استانداردهای حداقلی لازم هم برخوردار نیست؟ همه‌ی ما که روزگاری در ایران به سر برده‌ایم، دست کم برای یک بار هم تجربه‌ی حضور در همین همایش‌های یاد شده را داشته‌ایم که در دقیقه‌های کش‌دار امیدوارانه به پایان حرف‌های بی‌اساس مسوولان حکومتی دل بسته‌ایم و در حالی‌که تمام زمان این گردهم‌آیی‌ها به کارهای حاشیه‌ای اختصاص داده می‌شود، آن‌هایی که می‌خواهند کاری را در حوزه‌ی زبان و ادب فارسی پیش ببرند، باید در جایی دیگر به آن بپردازند.