اینک انسان

در این سال‌ها و پیش از همه و پس از پاگیری و بالندگی «کمپین یک میلیون امضا» و همین‌طور پس از این‌که اینترنت میان عموم مردم در ایران گسترش یافت، پایگاه‌های فیمنیستی هم یکی پس از دیگری و همه با هدف‌هایی در جهت احقاق حقوق زنان و نوعن با راهکارها و تئوری‌های متفاوت، در فضای سایبری شروع به فعالیت و گسترش کردند. پایگاه‌هایی چون «شهرزادنیوز»، «میدان زنان»، «تا قانون خانواده‌ی برابر» و سایت‌هایی از این دست در گوشه و کنار، نوید فعالیتی را می‌دادند که پس از مدت‌ها حوزه‌ی جدل فکری و پرداختن به مسایل تئوریک را نیز از نظر دور نمی‌داشت.
«آوای زن» نشریه‌ی مستقل زنان ایرانی است که خود را تریبون آزاد زنان ایرانی می‌داند و باورمند به جنبش مستقل زنان و مدافع آزادی عقیده و آزادی بی‌قید و شرط بیان است. اگرچه این نشریه نه در وب‌سایت خود و نه در هیچ‌جای دیگری پایه‌های این باورمندی و چگونگی رفتار خود در جهت دستیابی به باورهای خود را تشریح نکرده است، بااین‌حال وقتی سری به پایگاه اینترنتی «آوای زن» می‌زنیم و سلسله مطالب و شماره‌های پیشین نشریه را مرور می‌کنیم، شمایی از آن‌چه پایه‌ی اندیشگانی این گروه است و هر آن‌چه راهکار ایشان را شامل می‌شود کمابیش تفهیم خواهد شد.
«آوای زن» یکی از همان نشریه‌هایی است که جدای از فضای اینترنت، به‌صورت چاپی هم به دست خواننده‌ی خود می‌رسد که در صورت تمایل، برای دریافت نسخه‌ی چاپی می‌توانید به توصیه‌هایی که در پایگاه اینترنتی این نشریه آمده است عمل کنید. این نشریه از سال 1991 در نروژ و سپس در سوئد منتشر شده است و همچنان و پس از  سالیان دراز هنوز هم سر پاست و به فعالیت خود ادامه می‌دهد. از این نشریه در هر سال سه شماره با سردبیری شعله امیری و با همیاری پروین همدانی منتشر می‌شود که نویسندگانی چون آسیه امینی، شیرین اردلان و لاله حسین‌پور و تنی دیگر از فعالان حقوق زنان با آن همکاری می‌کنند. شماره‌ی هفتاد و دو و هفتاد و سه از این نشریه، به تاریخ پاییز و زمستان 2011، زیر عنوان «مردان فیمنیست» به موجودیت و حضور مردان در جنبش زنان و همین‌طور تاثیر مردان و چگونگی زیست ایشان بر خواسته‌ها و حقوق زنان می‌پردازد. در این شماره می‌توانیم مطالبی چون «آیا من واقعن فیمنیست هستم؟!»، «گذر به مردانگی»، «دوازده نکته برای مردان»، «داش‌آکل‌ها»، »ازدواج مجدد در آثار مکتوب و نمایشی ایران» و «زنان عراقی استراتژی بقا و تغییر، در نمایشنامه‌ی نه پرده از تمنا» و مقاله‌های دیگری حول همین موضوع را بیابیم.
در صفحه‌ی هجده این مجلد از نشریه‌ی «آوای زن» پیش از خواندن گفت‌و گویی با عنوان «مرد، فیمنیست و ایرانی» پیرامون موضوع این شماره با مجید ملکی، توضیح کوتاهی آمده است که با هم آن را مرور می‌کنیم:
«در گذشته‌های نه‌چندان دور که گروه‌های زنان، تشکل‌های دانشجویی، تشکل‌های کارگری و ان‌جی‌اوهای مربوط به آنان هنوز فعال بودند و می‌توانستند به مناسبت‌های گوناگون، مراسم یا گردهم‌آیی داشته باشند، مجید ملکی یکی از مردان فعال و یاری‌رسان همیشگی بود و حتا از او به‌عنوان یکی از اولین مردانی که با حضور در جمع‌های زنانه تابوشکنی می‌کرد می‌توان نام برد.» همچنین در صفحه‌ی بیست‌و یک این شماره از «آوای زن» مطلبی از برایان کلاک با عنوان «آیا مردان می‌توانند فیمنیست باشند؟» وجود دارد که در آن، برایان به اهمیت حیاتی پیوستن مردان به جنبش زنان اشاره می‌کند و معتقد است که مردان مسئولیت بیشتری برای پایان بخشیدن به ستم زنان دارند زیرا که مردان در نظام پدرسالاری شریک جرم مباشران اعمال انواع ستم جنسی هستند، ولی پرسش او این است که آیا مردانی که در پایان بخشیدن به این نظام می‌کوشند فیمنیست هستند؟ درواقع، این شماره از نشریه‌ی «آوای زن» در پی پاشخ برای همین سوال پایه‌ای تدوین یافته است و می‌کوشد در پیرامون این پرسش به چگونگی و روند این گونه‌ی فعالیت بپردازد.