در تصادم

دکتر عطالله کوپال در پشت جلد کتاب خود آورده است که اگر بتوان سر لارنس الیویه را در میانه‌ی قرن بیستم بزرگ‌ترین کارگردان تئاتر به حساب آورد، بی­تردید پیتر بروک برجسته­ترین کارگردان جهان در پایان قرن بیستم و اوایل سده­ی بیست و یکم بوده است (نقل به مضمون). پیتر بروک در سال 1925 میلادی در لندن زاده شد. او در رشته‌ی تئاتر در دانشگاه آکسفورد به تحصیل پرداخت و فیلم‌های با اهمیتی را در انگلستان و فرانسه کارگردانی کرد. نخستین اثر سینمایی او یک فیلم کوتاه به نام «سفر احساسی» است که آن را هنگام تحصیل در آکسفورد کارگردانی کرده بود. در بیست‌سالگی نخستین اجرای تئاتر را با کارگردانی نمایش «شاه جان» تجربه کرد و پس از آن در لندن، مسکو، پاریس و نیویورک نمایش‌های متعددی را بر روی صحنه برد. او این‌چنین در زیست مداوم با ادبیات نمایشی و دنیای تصویر روزگار گذراند.
کتاب «در گشوده» نوشته‌ی پیتر بروک را انتشارات افراز با ترجمه‌ی بهرنگ فرهنگ‌دوست در صد و چهل و یک صفحه و با بهای پنج هزار تومان روانه‌ی کتابفروشی‌ها کرده است. در صفحه‌های آغازین کتاب پیام اختصاصی پیتر بروک برای مخاطبان ایرانی این کتاب آمده است. گوشه‌ای از این پیام چنین است که «تنها آرزوی قلبی من این است که کار شما بتواند منعکس‌کننده‌ی کیفیت شگفت‌آورر عشق، دلسوزی و پایداری‌ای باشد که از مدت‌ها قبل، به‌خوبی در مردم ایران و در هنر منحصر به فرد و خلاقانه‌شان می‌شناختم». این­که این موضوع تا چه حد در مورد پیتر بروک صادق است، تفاوت چندانی در تلاش او برای تجربه­گری و اجراهای نوین او در قلمرو تئاتر نخواهد گذاشت. او در آغاز با بنیاد رویال شکسپیر شروع به اجراهای مختلف کرد اما بعد از مدتی دست از شیوه­های متعارف برداشت و شروع به تجربه در حوزه­ی تئاتر دیگرگونه کرد. او در آغاز دهه­ی هفتاد با اجراهای گوناگون و متفاوتی، به کارگردانی بی­بدیل در حوزه‌ی تئاتر تبدیل شد. فهرست کتاب «در گشوده» شامل بر چهار بخش است. سرآغاز و سپس پیام اختصاصی پیتر بروک برای خوانندگان ایرانی این کتاب، مقدمه و پیش‌گفتار مترجم و در ادامه هم سه مقاله‌‌ی اصلی کتاب می­آیند.
بروک در این کتاب تجربه‌های شخصی خود را با زبانی صریح و نستوه برای خواننده می­نویسد. او سال­ها در کشورهای مختلف دست به تجربه‌های گوناگونی زده است و اکنون پس از تمام این­ها تصمیم گرفته است در این کتاب آن­ها را با مخاطب خود در میان بگذراد. بروک در این کتاب به مخاطبش می­گوید که برای او صرف یک نمایش و شکل اجرای آن، در ذات خود اهمیت دارد و به حواشی هیچ بهایی نمی­دهد. او سعی می­کند به مخاطبش بگوید به هنر نمایش با دیدی حرفه­ای نگاه کند و زندگی هنری­اش را با یک دید حرفه­ای بسازد. به عقیده‌ی نویسنده‌، کتاب حاضر در جستجوی پیوسته برای بدعت‌گذاری و یافتن راه‌های تازه است. اجراهای او در دهه‌ی شصت، تحت‌تاثیر نظریه‌های آرتو، برشت، گروتوفسکی و لیوینگ در تئاتر بود اما بروک در جستجوی یافتن بهترین راه‌ها و نظریه‌ها بر روی نظریه‌ی ثابتی باقی نمی‌ماند و مدام در حال پژوهش راه‌هایی تازه بود.